ช่วงหลังๆ นี้ผมไม่ค่อยได้เขียนถึงเรื่องเหตุการณ์ตึงเครียดระหว่างไทยกับกัมพูชาก็เพราะเหตุผลส่วนตัวที่ผมเคยกราบเรียนท่านผู้อ่านไปบ้างแล้วในทำนองที่ว่า คนไทยเราทุกวันนี้แสดงความคิดเห็นเรื่องเขมรออกไปหลายทิศหลายทางมาก…
เมื่อประมาณปี 2558-2559 เกือบๆ 10 ปีมาแล้ว ผมและเพื่อนเค้ารับมิสอีกหลายๆ คนของไทยรัฐได้รับเชิญจากท่านเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงพนมเปญใน พ.ศ. นั้น.. ท่านณัฏฐวุฒิ โพธิสาโร ที่เรามักเรียกชื่อเล่นของท่านว่า “ฑูตแล” ไปเยือนกรุงพนมเปญอยู่หลายวัน
ใน “วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี” ฉบับภาษาอังกฤษ ลงประวัตินายฮุน มาเนต นายกรัฐมนตรีกัมพูชา เอาไว้ยาวเหยียดพอสมควร มีเนื้อความสำคัญบางส่วนดังนี้
ผมเคยเขียนกราบเรียนท่านผู้อ่านไปแล้วว่า ผมเป็นเด็กที่เติบโตมากับความรู้สึกที่เจ็บปวดจากการที่ต้องสูญเสียเขาพระวิหารให้กับกัมพูชาตามการตัดสินของศาลโลก เมื่อ พ.ศ.2505 ขณะเรียนอยู่ปีที่ 3 คณะเศรษฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์
แค่ 2 วันจากการใช้มาตรการปรับเวลาเปิดปิดด่านใน 7 จังหวัดติดชายแดนเขมร…สถานการณ์ตึงเครียดต่างๆ ก็พลันคลี่คลายลงอย่างรวดเร็วแบบเหลือเชื่อ
ผมเขียนยุให้รัฐบาลไทยเพิ่มความ “แข็งแกร่ง” ในการตอบโต้เขมรไปเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว อย่ามัวแต่ “หน่อมแน้ม” เกรงอกเกรงใจเขมรอยู่เลย
วันที่ 7 กันยายน พ.ศ.2501 หรือเมื่อ 67 ปีเศษๆ โน้น…ผมเข้ามาเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ แล้วสอบติดโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พญาไท เรียนอยู่ห้อง 39 ตึกหนึ่ง