บอกแล้วไงล่ะครับ ว่าการกลับไป ตระเวน หาร้านอาหารเก่าแก่ ที่เคยท็อปฮิตในอดีตมาเขียนถึงอีก หนหนึ่งของ ผมงวดนี้ค่อนข้างฮือฮาพอสมควร
บรรดามิตรรักนักรับประทานรุ่นเก่า ถามกันมายกใหญ่ ว่าร้านโน้นปิดหรือยังร้านนี้ปิดหรือยัง
มีอยู่ 3-4 ราย บอกว่าคิดถึง “เป็ดย่าง” ขอให้ทีมงานซอกแซกลองไปตระเวนดูให้ด้วยว่าร้านเป็ดย่าง (และหมูย่าง) ที่เคยโด่งดังในอดีต ร้านไหนบ้างที่ยังอยู่
พอดีหัวหน้าทีมซอกแซกไม่ว่างเลยตลอดสัปดาห์ที่แล้ว จึงไหว้วานให้ทีมงานลองไปตระเวนดูก่อน ปรากฏว่าได้ข้อมูลเกี่ยวกับร้านเป็ดย่าง หมูย่าง มาฝากดังนี้ครับ
ร้าน ไทยเจริญ ใกล้กองพล 1 ยังอยู่แน่นอน เพราะเมื่อสัปดาห์ก่อนคอลัมน์นี้เขียนเอาไว้เรียบร้อย
ร้าน นิวกิ๊ดกี่โภชนา ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ย่านสามแยกเตาปูน ที่เคยโด่งดังในยุค พ.ศ.2513-2514 หรือเมื่อ 30 ปีที่แล้ว ยังเปิดอยู่ครับ
รายงานของ ม.ล.ภาสันต์ สวัสดิวัตน์ในหนังสือ “กินอร่อยตามรอยถนัดศรี” เล่ม 2 ยืนยันเอาไว้ชัดเจนว่า นิวกิ๊ดกี่ยังอยู่ยั้งยืนยงเป็ดย่างนี้เคยขึ้นชื่อลือชา สนนราคาตัวละ 300 บาท เข้าไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนดั้นด้นไปซื้ออยู่เสมอๆ
ม.ล.ภาสันต์ หรือคุณ “ปิ่นโตเถาเล็ก” บอกว่า เนื่องจากเดี๋ยวนี้ที่จอดรถแถวๆ นั้นหายากไปมาลำบาก ทำให้อาหารดังประจำร้านอย่างอื่นที่เคยมีชื่อเสียงต้องหดหายไป เพราะคนสั่งน้อยลง เหลือแต่เป็ดย่าง หมูแดง หมูกรอบปากเป็ด ลิ้นเป็ดพะโล้ยืนพื้น
ไปที่ภัตตาคาร พูนสิน วิสุทธิกษัตริย์ เจ้าเก่ากันบ้าง…นี่ก็เป็นตำนานเป็ดย่างและข้าวหน้าเป็ดอีกแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ขายดิบขายดีจนตกเย็นของทุกวันจะมีกระดูกเป็ด คอเป็ด ขาเป็ด วางกองพะเนินเทินทึกในตู้โชว์หน้าร้าน
แล้วก็บังเกิดภาพประทับใจภาพหนึ่งคือ บรรดาผู้มีรายได้น้อย เห็นได้จากการแต่งเนื้อแต่งตัว แบบชาวบ้าน หรือคนทำงานหนัก จำนวนหลายสิบคน
มายืนเข้าคิวรอซื้อกระดูกเป็ด คอเป็ด ที่ว่าแทบทุกเย็น
จะซื้อไปแกล้มเหล้าหรือเอาไปปรุงแต่งเป็นอาหารหลักของครัวเรือน ก็สุดแต่เจตนารมณ์ของแต่ละคน
ทีมงานซอกแซกรายงานว่าภาพเข้าคิวรอซื้อกระดูกเป็ดที่นี่ยังคงปรากฏให้เห็น ซึ่งแปลว่าร้านนี้ยังคงอยู่และยังอยู่อย่างมั่นคง ขยายร้าน ติดแอร์ กว้างขวางขึ้นไปอีก อาหารก็มีหลากหลาย มีทั้งอาหารสั่งประเภทเผ็ดๆ เข้ามาแซม เข้ามาเสริมจนกลายเป็นภัตตาคารกึ่งไทย กึ่งจีนไปแล้ว
ทุกวันนี้ลูกค้าหลักนอกจากขาจรที่มางานศพวัดตรีทศเทพที่อยู่ใกล้ๆ แล้วก็ยังมีลูกค้าเจ้าประจำที่ชอบรสชาติเป็ดแวะเวียนมาอุดหนุนไม่ขาดสาย
อีกร้านที่ยังอยู่และผู้สื่อข่าวพิเศษของทีมงานซอกแซก ยืนยันว่ารสชาติยังไม่ถดถอยเลยแม้กาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน ได้แก่ ร้าน “จิ๊บกี่” นางเลิ้งอยู่ริมถนน ก่อนถึงสะพานเทวกรรมฯ นั่นแหละครับ
นี่ก็ร้านเก่าแก่คู่กรุงเทพมหานคร ให้ความสุขในการรับประทานแก่ข้าราชการทำเนียบรัฐบาล มาตั้งแต่ยุค จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ จนถึงรุ่นปัจจุบันเมนูหลักของจิ๊บกี่ก็คือ หมูกรอบกับหมูแดง และเป็ดย่าง แถมด้วยไก่ตุ๋นมะนาวดอง
ช่วงเที่ยงวัน ลูกค้าจะหนาแน่นมาก อาจต้องเล่นเก้าอี้ดนตรีกันบ้างสำหรับผู้ที่ไปอุดหนุนในช่วงเวลาดังกล่าว
ผู้สื่อข่าวพิเศษของทีมงานซอกแซกรายงานด้วยว่า จิ๊บกี่ วันนี้ก็เหมือนร้านประเภทเป็ดย่างหมูแดงอื่นๆ นั่นคือแพงหูฉี่จะทำไงได้ เพราะทุกวันนี้หมู เห็ด เป็ด ไก่ ก็ล้วนแต่แพงกว่าสมัยก่อนหลายเท่า เมื่อมาขึ้นภัตตาคารดังแบบนี้ก็ย่อมต้องแพงตามไปด้วยเป็นเงาตามตัว
กระนั้นบรรดาข้าราชการบำนาญรุ่นเก๋าของทำเนียบที่มักบ่นว่าเงินเดือนบำนาญไม่ยักขึ้นตามราคาเป็ดย่างไปด้วย ก็ยังไปอุดหนุนกันอยู่เหมือนเดิม
สำหรับตำนานเป็ดย่างอีกร้านหนึ่งที่ยังอยู่ยงคงกระพันมาจนถึงบัดนี้ได้แก่ ร้านเป็ดย่างเทียนซ้ง เยื้องศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร
ทีมงานซอกแซกสายเสาชิงช้าบอกว่า ยังขายดีเหมือนเดิม และก็มีคนสั่งทั้งประเภทสับเป็นจานๆ และซื้อยกทั้งตัวกลับบ้าน
เพื่อนนักข่าวตระเวนหลายๆ คน ที่เคยผ่านงานตระเวนย่านนี้เล่าว่าสมัยก่อน ฝากท้องกับข้าวหน้าเป็ดที่นี่เป็นประจำ และถึงวันเงินเดือนโรงพิมพ์ออกก็จะสั่งเป็ดครึ่งตัวมาแกล้มแม่โขง…ตามด้วยปีกเป็ด ขาเป็ด และปากเป็ด จนกว่าเหล้าจะหมดกลมค่อยแยกย้ายกันกลับบ้านครับ!
ทั้งหมดนี้ก็เป็นตำนานเป็ดย่างและหมูแดง หมูย่าง เท่าที่ทีมงานรวบรวมมาให้ งวดนี้ขาดตกบกพร่องอย่างไร หรือไปซอกแซกไม่ครบถ้วนอย่างไรทีมงาน เขาฝากขอโทษมาด้วย
สัปดาห์หน้าอาจจะมีอีก 1 สัปดาห์เพราะทีมงานไปเก็บข้อมูลมาเรียบร้อย เป็นเรื่องของไก่บ้างละครับทีนี้…จำพวก ไก่ตอน หรือข้าวมันไก่อะไรทำนองนั้นแหละอาจจะแถมด้วย “ขาหมู” อีกสัก 2-3 แห่งก็ได้…
ไหนๆ ก็จะเพิ่มพูนคอเลสเทอรอลกันแล้วก็ลุยเสียให้ครบวงจร จะได้ไม่ถูกกล่าวหาว่าเลือกที่รักมักที่ชังไงล่ะ
“ซูม”