ผมได้ยินกิตติศัพท์มาตั้งแต่ปลายปีที่แล้วแล้วว่า ละครเพลงเรื่อง “เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล” เป็นละครที่ดีมากๆอีกเรื่องหนึ่ง
เพื่อนนักวิจารณ์บางคนถึงกับยกให้เป็นละคร เวทีเรื่องเยี่ยมแห่งปีเลยทีเดียว
โดยเฉพาะเพลงจัดอยู่ในระดับดีมากและไพเราะมาก เพราะเป็นเพลงเก่าๆ ที่ท็อปฮิตมาแล้วทั้งสิ้นของวงเฉลียง
ลีลาและนํ้าเสียงในการร้องเพลงของนักแสดงก็แจ๋วมาก เพราะนอกจากดารารุ่นเดอะ 3-4 ท่านแล้ว …ที่เหลือนอกนั้นและรับบทสำคัญๆ ทั้งสิ้นล้วนมาจาก AF รุ่นต่างๆ ผ่านการฝึกการร้องเพลงและการแข่งขันมาแล้วอย่างโชกโชน
ทำให้แฟนละครเพลงอย่างผมรู้สึกเสียดายที่พลาดการแสดงครั้งก่อน และนึกว่าคงจะไม่มีโอกาส ได้ดูชมอีกแน่ๆ เพราะละครเวทีบ้านเรามักจะเล่นแล้วเล่นเลย ถ้าไม่ดีจริงๆ ไม่ประทับใจจริงๆ โอกาสจะหวนกลับมาเล่นซํ้าค่อนข้างยากส์
ดังนั้น เมื่อมีข่าวว่าละครที่ผมขออนุญาตเรียกสั้นๆ ว่า “เร่ขายฝัน” จะกลับมาแสดงอีกหน ณ โรงละครเดิม และใช้นักแสดงชุดเดิมครบถ้วน… แต่จะแสดงเพียงแค่ 3 วัน…วันละ 1 รอบเท่านั้น…ผมจึงไม่ยอมพลาดเด็ดขาด จัดการเคลียร์คิวงานเลี้ยงปีใหม่ซะ 2 งาน เพื่อจะไปดูละครเรื่องนี้โดยเฉพาะ
รอบที่ผมไปดูเป็นรอบสุดท้ายพอดีเลยครับ คนดูแน่นเต็มโรง เอ็มเธียเตอร์ แหว่งไปแค่ 4-5 ที่นั่งเท่านั้นเอง
ดูจบแล้วก็ต้องบอกว่าคุ้มค่าทีเดียวกับการหนี งานเลี้ยงปีใหม่ของเพื่อนฝูงเพื่อไปดูละครเรื่องนี้
ยังนึกเสียดายอยู่ว่าของดีๆ อย่างนี้ทำไมแสดง เดี๋ยวเดียวเท่านั้น ไม่เหมือนละครเมืองนอกเลยซีน่า บางเรื่องเขาแสดงกัน 6 ปี 7 ปี จนป่านนี้ยังไม่เลิกก็มี
ของเราอุตส่าห์ฝึกซ้อมกันแทบแย่กว่าจะร้องเพลงคล่อง เต้นคล่อง หรือพูดจาตามบทได้อย่างไหลลื่นไม่ติดขัด…แสดงไม่กี่รอบเลิกซะแล้ว
ไปดูละครบ้านเราทีไรผมมักจะกลับมาบ่นด้วย ความเสียดายอย่างนี้แทบจะทุกครั้งไป
สำหรับ “เร่ขายฝัน” นั้น แม้เทียบฟอร์มแล้วจะยิ่งใหญ่น้อยกว่าละครเรื่องอื่นๆ ที่ผมเคยดู (อาจจะเป็นเพราะโรงค่อนข้างเล็ก เลยไม่สามารถจะเนรมิตความยิ่งใหญ่ต่างๆ ได้)
แต่บทบาทลีลาและการร้องเพลง ตลอดจนการเดินเรื่องสามารถตรึงให้คนดูติดตามได้อย่างใจจดใจจ่อนับแต่วินาทีแรกจนถึงวินาทีสุดท้าย
ความจริงเนื้อหาค่อนข้างยาก และลึกซึ้งไม่ใช่เล่น แต่คนทำบทก็สามารถใช้คำง่ายๆ และพล็อตง่ายๆ ทำให้คนดูเข้าใจ และตามทันตลอดเวลา
โดยเฉพาะมุกมีทุกฉาก เรียกเสียงฮาได้ทุกฉาก จนเผลอๆ นึกว่านั่งดูละคร “ถาปัด” หรือละคร “นิเทศฯ” อยู่ด้วยซ้ำ และที่เหนือคาดหมายก็คือดารานักแสดงจาก AF นั่นแหละครับ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะร้องเพลงเก่ง เล่นเก่งกันได้ถึงขนาดนี้
ผมเรียนตรงๆว่าตัวผมเองไม่ใช่แฟน AF แม้จะติดตามการเกิดของ AF มาตั้งแต่ปีแรกๆ เพราะเพื่อนๆ ผมบนโรงพิมพ์นี่แหละที่ติด AF งอมแงม ตามดูเรียลลิตี้ที่เคเบิลทีวีถ่ายทอดทั้งคืนทั้งวัน
ตั้งแต่นอน ซ้อมเต้น ซ้อมร้องเพลงส่งเสียงโหวกเหวก…บางวันก็มีครูมาสอนมาติว ฯลฯ ไปจนถึง ตอนแสดงบนเวทีในคืนวันเสาร์
รุ่งอีกวันก็มาพูดมาวิจารณ์คนนั้นดี คนนี้ดี คนนั้นควรตก คนนี้ไม่ควรตก มีแฟนคลับ มีการโหวต มีการเชียร์หมายเลขโน้นหมายเลขนี้จ้าละหวั่นกันไปทั่ว
เป็นปรากฏการณ์ในสังคมไทยที่ควรจะต้องบันทึกไว้ เพราะเป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ผมเองชำเลืองดูไปก็วิจารณ์ไปว่าคลั่งไคล้ อะไรนักหนา เพราะบรรดานักแสดงที่เข้าแข่งขันและ ได้ชัยชนะก็ไม่เห็นโดดเด่นอะไรเลย
เสียงร้องเพลงก็อย่างนั้น บทบาทลีลาก็อย่างนั้น …จะเอาตัวรอดได้หรือเปล่าก็ไม่รู้เมื่อจบการแข่งขัน และออกจากบ้าน AF ไปแล้ว
ปรากฏว่าผมเดาผิดถนัด เพราะในภายหลังศิลปิน AF กลายเป็นดาราโด่งดังไปหลายต่อหลายคน เล่นละครเวที เล่นละครโทรทัศน์ มีชื่อมีเสียงไปตามๆ กัน และที่ไปร้องเพลงมีอัลบั้มของตัวเองก็ขายดิบขายดีเป็นแถวๆ
รวมทั้งที่มาแสดงละครเรื่อง “เร่ขายฝัน” ก็แสดงเก่งอย่างไม่น่าเชื่อ
ไม่ว่าจะเป็น…บอย-พิษณุ นิ่มสกุล, โบว์-สาวิตรี สุทธิชานนท์, นัท-ณัฐ ศักดาทร, ต้อล-วันธงชัย อินทรวัตร, มิ้นท์-มิณทิตา วัฒนกุล และลูกโป่ง-ภคมน บุณยะภูติ (หมายเหตุ : รายชื่อ ทั้งหมดนี้คัดลอกมาจากสูจิบัตรน่ะครับ)
ซุ่มเสียงที่เคยร้องเพลงแบบขาดๆเกินๆสมัยอยู่บ้าน AF แทบไม่หลอเหลืออยู่เลย
ทุกคนร้องดีไปหมด รวมทั้ง 2 ดารานำฝ่าย หญิง โบว์ และมิ้นท์
ดังนั้น ที่ผมเคยปรามาสไว้และเคยค่อนขอดว่าโครงการ AF เหมือนการสร้างกระแส เป็นจิตวิทยาหมู่คือทำให้ผู้คนหลงใหลตามรักตามเชียร์ตามโหวตนั้น เห็นจะต้องถอนคำพูดเสียแล้วละครับท่านประธานที่เคารพ
แสดงว่าเขาและเธอทั้งหลายจะต้องมีอะไรดีๆ พอสมควร ซึ่งก็คือบทบาทลีลาและความเป็นศิลปินที่ซ่อนอยู่ในตัวของพวกเขาและเธอนั่นเอง บรรดาแฟนคลับถึงได้ตามไปกรี๊ดไม่เลิก
รวมทั้งกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ของคนดูในเอ็ม เธียเตอร์เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วที่หอบดอกไม้ไปให้ เป็นฟ่อนๆ
แต่หลายๆ คนก็มีน้ำใจมอบให้น้า สุประวัติ ปัทมสูต, เหมี่ยว ปวันรัตน์ นาคสุริยะ, ศุ บุญเลี้ยง และ ญาณี ตราโมท กลุ่มศิลปิน OF (มาจาก Old Face แปลว่าหน้าแก่) คนละหลายๆช่อ
อีกคนที่ควรปรบมือได้แก่ (สังข์) ธีรวัฒน์ อนุวัตรอุดม ผู้กำกับที่เรียบเรียงเรื่องอันยุ่งยากทั้ง เรื่องให้ดูง่ายและสนุก…และแน่นอน อีก 2 ที่อยู่ เบื้องหลัง ประภาส ชลศรานนท์ กับ ปัญญา นิรันดร์กุล ก็ควรได้รับเสียงปรบมือด้วย
ทั้ง 3 รายหลังนี้ก็ OF (Old Face) เช่นเดียวกัน เพราะอยู่ในวงการมานานแล้วสรุปว่าถ้า AF กับ OF ยังผนึกกำลังกันได้อย่างนี้เรื่อยๆละก็…เราคงจะมีละครเพลงดีๆให้ดูไปอีกนาน.
“ซูม”