ขณะที่หัวหน้าทีมซอกแซกจะเริ่มเขียนต้นฉบับวันนี้ เสียงอื้ออึงดังมาจากโทรทัศน์ ทุกเครื่องที่เราเปิดไว้ในกองบรรณาธิการ
เมื่อเงยหน้าขึ้นดูก็เห็นภาพกำลังตำรวจกำลังเข้าเคลียร์พื้นที่ เพื่อนำประกาศของกรมบังคับคดีมาแปะไว้ในทำเนียบ
เกิดความชุลมุนวุ่นวายอยู่หลายนาทีและยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง
ทีมงานซอกแซกไม่สามารถจะติดตามเหตุการณ์ ได้มากกว่านี้ เพราะจะต้องรีบเขียนต้นฉบับและส่งต้น ฉบับตามเวลาที่กำหนดไว้
ก็ได้แต่หวังว่า ทุกสิ่งทุกอย่างคงจะผ่านไปด้วยดี อย่าได้มีเลือดตกยางออกใดๆ ทั้งสิ้น
หันกลับมาที่เรื่องราวตามคิวที่เตรียมไว้วันนี้ ซึ่งเป็นเรื่องสนุกๆ เบาสมองตามสไตล์ของคอลัมน์ซอกแซกวันอาทิตย์
ขออนุญาตนำผู้อ่านไปสู่โรงละคร เมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์ ที่ถนนรัชดานะครับ เพื่อดูละครเพลง ยิ่งใหญ่ของซีเนริโอ ที่เปิดแสดงมาตั้งแต่วันที่ 21 สิงหาคม
ได้แก่ละครเรื่อง “ข้างหลังภาพ” เดอะมิวสิคัล ที่เป็นข่าวฮือฮาไม่เบานับตั้งแต่ลงโรงเป็นต้นมา
เท่าที่ทราบกระแสตอบรับดีมากทุกรอบในเดือนสิงหาคมเต็มหมด และน่าจะเต็มมาจนถึงต้นเดือนกันยายน…หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรจะพอมีที่ว่างเหลือหรือไม่ ใครที่จะไปชมคงต้องสอบถามหาข้อมูลกันให้ดี เสียก่อนจะได้ไม่ไปเก้อ
จากข่าวนี้แสดงให้เห็นว่า กระแสของละครเพลง ยังคงแรงอยู่ เมื่อผนวกเข้ากับกระแสของ “ข้างหลังภาพ” ที่เป็นวรรณกรรมอมตะของ “ศรีบูรพา” และผ่านการเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์เรื่องใหญ่มาแล้วถึง 2 ครั้ง 2 หน ยังอยู่ในความทรงจำของคนไทย ตราบเท่าทุกวันนี้
หัวหน้าทีมซอกแซกไม่เคยดูทั้งละครทีวีและภาพยนตร์มาก่อนเลย แต่อ่านนวนิยายเรื่องนี้หลายจบ
ทำให้มีจินตนาการล่วงหน้าอยู่แล้วว่า ตัวเอกแต่ละตัวๆ ควรจะมีหน้าตาหรือลีลาอย่างไร
และทำให้หลายๆ ครั้งที่เราไปดูภาพยนตร์ที่สร้าง จากนิยายที่เราชอบ แล้วเกิดความรู้สึกผิดหวังว่า สิ่งที่เราเห็นอยู่ในจอนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เราคาดหวังไว้
ที่ผมไม่ยอมดูภาพยนตร์ทั้ง 2 ชุดในอดีต ก็เพราะกลัวว่าจะออกมาไม่ตรงกับจินตนาการของผมนี่แหละครับ
ขนาดชุดแรกกำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์ และชุด สองโดย เชิด ทรงศรี ผมก็ยังไม่กล้าดูอยู่ดี
แต่สำหรับละครเวที เป็นเรื่องที่เรายอมรับตั้งแต่ แรกว่าเป็นศิลปะการแสดงอย่างหนึ่ง หลายๆ อย่างรอบๆ ตัวละคร หรือแม้แต่ตัวละครเองล้วนเป็นสิ่งสมมติทั้งสิ้น
ทำให้ละครเวทีได้เปรียบภาพยนตร์ หรือละครโทรทัศน์ เพราะคนดูพร้อมที่จะให้อภัยไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ขอเพียงผู้แสดงไม่แสดงอาการตะกุกตะกัก หรือ ติดขัดจนเกินไป หรือลืมบท พูดผิดพูดถูก..ก็น่าจะสอบผ่านไปได้แล้ว
ยิ่งแสดงได้คล่องแคล่วถึงบทหน่อยยิ่งจะได้คะแนนดี
และยิ่งมาเป็นละครเพลง ขอให้ร้องเพลงดีอีกอย่าง ก็จะยิ่งทำให้ได้คะแนนมากขึ้น
ด้วยเหตุนี้แม้ผมจะอ่าน “ข้างหลังภาพ” มา หลายครั้งหลายหน แต่เมื่อมาดูละครผมก็เตรียมตัวเตรียมใจที่จะให้อภัย ในการสมมติล่วงหน้าเช่นเดียวกับทุกครั้งที่ดูละครเรื่องอื่นๆ
ทำให้ตัวละครสำคัญ 2 คนในชุดนี้ ไม่ว่าจะเป็น ม.ร.ว.หญิงกีรติ นางเอก และ นพพร นักเรียนญี่ปุ่น …พระเอกแม้จะไม่ใช่อย่างที่ผมเคยฝันไว้ขณะอ่านหนังสือ แต่ก็ยังสามารถสอบผ่านไปได้อย่างชนิดได้ คะแนนดีพอสมควร
ม.ร.ว.กีรติที่แสดงโดย สุธาสินี พุทธินันทน์ นั้นได้คะแนนเกือบเต็มร้อย สำหรับการร้องเพลง และเสียงพูดที่ฉาดฉาน ชัดถ้อยชัดคำ แฝงด้วยความน่ารัก
แม้เธอจะสง่าน้อยกว่า ม.ร.ว.กีรติที่ผมฝันไว้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่จะมาตำหนิเธอได้
ข้างฝ่ายพระเอก นพพร สุกฤษฎ์ วิเศษแก้ว หรือ “บี้ เดอะสตาร์” นั้น ชอบทำตัวค่อมๆ ไปนิดหนึ่ง …นิดหนึ่งเท่านั้นเอง…แต่เสียงร้องเพลงดี การแสดงอื่นๆ ดีมาก ก็สอบผ่านได้ด้วยคะแนนเกิน 80 เปอร์เซ็นต์
เมื่อหัวหน้าทีมซอกแซกยอมรับตัวพระตัวนางอย่างนี้แล้ว ก็สามารถยอมรับได้ทั้งหมด และนั่งดูละคร เพลงเรื่องนี้จนจบด้วยความเป็นสุข
ที่ละครทำได้ดีมาก และดีกว่าที่คาดไว้หลายเท่า ก็คือ ภูเขา “มิตาเกะ” ฉากสำคัญของวรรณกรรมเรื่องนี้
ศรีบูรพา บรรยายความงามไว้จนผู้อ่านสร้างจินตนาการไปไกลมาก และไม่คิดว่าละครเรื่องนี้จะ ทำอะไรได้ใกล้เคียง
คงจะพื้นๆ เหมือนฉากละครที่เราเคยดูกันทั่วๆ ไป… ซึ่งก็อย่างที่บอก แม้จะทำได้แค่นั้นคนดูก็ยินดีให้ อภัยล่วงหน้า
พอไปดูเข้าจริงๆ ตลึงเลยครับ และต้องบอกว่า ละครเรื่องนี้สร้างฉากมิตาเกะได้อย่างเกินความคาดหมาย
ทั้งสวยงาม อลังการ และเคลื่อนไหวได้…เช่นตอนที่ใบไม้ร่วงหล่นลงมา หรือธารน้ำตกที่มีน้ำไหลประดุจของจริงอยู่ตลอดเวลา จนคู่พระคู่นางต้องถอดรองเท้า ขณะลงไปลุยน้ำ
เมื่อได้อ่านเบื้องหน้าเบื้องหลัง การสร้างฉาก ซึ่งบ่งบอกไว้ว่าเป็นฝีมือของ ศศวัต บุษยพันธ์ ที่ลงทุน ลงแรงไปเก็บข้อมูลถึงญี่ปุ่น แล้วกลับมาเนรมิต มิตาเกะ ได้อย่างสมจริงสมจังก็อดที่จะชื่นชมเสียมิได้
ฉากนี้เพียงฉากเดียวทำให้คนดูลืมความบกพร่อง เล็กๆ น้อยๆ อย่างอื่นไปโดยสิ้นเชิง
สำหรับ “เพลง” ทั้งเนื้อร้องทั้งท่วงทำนองและ การบรรเลง ซึ่งเป็นหัวใจของละครในแบบมิวสิคัลนั้น ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีมาก ฟังเข้าใจง่ายและไพเราะ
เป็นผลงานของ สราวุธ เลิศปัญญานุช (ดนตรี) และ วิเชียร ตันติพิมลพันธ์ (คำร้อง) ที่ทราบว่าก่อนจะ ลงมือบรรจงแต่งได้นั้น ต้องใช้เวลาอ่านใช้เวลาตีความและสร้างจินตนาการกันอยู่นานทีเดียว
ครับ! โดยรวมแล้วก็ต้องบอกว่า “ข้างหลังภาพ” เดอะมิวสิคัล เป็นละครเพลงที่น่าดูอีกเรื่องหนึ่ง ดูเพลิน ประทับใจ และเมื่อถึงตอนเศร้า ก็เศร้าแต่พองามไม่ถึงขั้นจะต้องหลั่งน้ำตาอะไรมากนัก
อย่างไรก็ตาม ถ้าจะให้เปรียบเทียบกับละครเรื่องอื่นๆ ที่ ถกลเกียรติ วีรวรรณ เป็นผู้อำนวยการสร้าง และกำกับการแสดง ทีมงานซอกแซกคงจะยังไม่ลงมติว่าเรื่องนี้ดีที่สุด
เพราะยังมีอะไรที่เป็นรอง “บัลลังก์เมฆ” (ยุค แสดงที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย) และยังเป็นรอง “ฟ้าจรดทราย” อยู่สักเส้นยาแดงเห็นจะได้
แต่ถ้าถามว่าควรดูหรือไม่? คงต้องตอบว่า สำหรับคอละครแล้ว ยังไงๆ ฝีมือของถกลเกียรติก็ควรดูทุกเรื่องนั่นแหละ ถือว่าเข้าขั้นมาตรฐาน ระดับ A อยู่แล้ว เพียงแต่จะเป็น A+ หรือ A-เท่านั้นเอง.
“ซูม”