zoomzogzag.com

จากจังหวัดยามากาตะ คณะของผมกลับคืนสู่มหานครโตเกียวอีกครั้ง โดยขบวนรถด่วนหัวกระสุนชิงกันเซ็นเหมือนเดิม และใช้เวลาเดินทางเท่าเดิม คือประมาณ 3 ชั่วโมงก็มาถึงสถานีโตเกียวเท่าๆ กับขาไปเป๊ะจากสถานีโตเกียวเราเดินลากกระเป๋าไปต่อรถใต้ดินสู่สถานีชินจูกุ เพื่อกลับสู่โรงแรมเดิมที่เราจับจองไว้และยังฝากข้าวของส่วนใหญ่ไว้ที่นั่นการเดินลากกระเป๋าขึ้นรถใต้ดินโตเกียวนับเป็นอีกประสบการณ์หนึ่งของคณะเรา ซึ่งส่วนใหญ่ อายุเลย 60 ปีกันหมดแล้วนับเป็นความภาคภูมิใจและเป็นความสำเร็จอันใหญ่หลวงที่พวกเราทุกคนสามารถใช้มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าและมืออีกข้างหนึ่งโหนราวด้านบนเพื่อให้ยืนได้สะดวกๆ ในท่ามกลางผู้โดยสารที่แออัดยัดเยียด จนหายใจรดต้นคอบ้าง รดลำคอบ้างไปตลอดเส้นทางในที่สุดเราก็กลับมาที่สถานีชินจูกุโดยไม่มีใครบอบช้ำ และก็ตัดสินใจเดินลากกระเป๋าลงอุโมงค์ใต้ดินอันยาวเหยียดและคดเคี้ยวไปสู่โรงแรมระยะทางอาจจะประมาณกิโลเศษๆ กระมัง จะไปโผล่ที่ใต้ถุนโรงแรมของเราพอดิบพอดีเลยตลอดเส้นทางในถนนใต้ดินของญี่ปุ่นก็เป็นที่ทราบกันอยู่แล้วว่าเป็นแหล่งช็อปปิ้งใหญ่อีกแหล่งหนึ่ง…มีของค้าของขายสารพัดอย่างรายเรียงตั้งแต่ต้นอุโมงค์ไปจนถึงปลายอุโมงค์ระหว่างเดินมาเรื่อยๆนั้น ผมก็นึกถึงข้อสังเกต ของผมข้อหนึ่งที่มาโตเกียวเที่ยวนี้ และตั้งใจไว้ว่าจะต้องหาคำตอบให้จงได้นั่นก็คือผมรู้สึกว่าผู้คนที่เหมือนมดปลวกในสถานีรถใต้ดิน และบนขบวนรถไฟใต้ดินของญี่ปุ่นวันนี้…อ่านหนังสือน้อยลง!เมื่อ 3-4 ปีก่อน เราจะเห็นร้านหนังสือที่สถานีรถใต้ดิน วางหนังสือกองสูงเป็นตั้งๆ และกว่าครึ่งหนึ่งเป็นหนังสือการ์ตูนจะเห็นผู้คนที่ยืนเข้าแถวรอรถขบวนต่างๆ ยืนถือหนังสืออ่านแบบคนเว้นคน หรือบางแถวแทบจะอ่านครบทุกคน ทั้งการ์ตูน, นิตยสาร และหนังสือพิมพ์รายวันฯลฯแต่มาเที่ยวนี้คนยืนอ่านหนังสือรอรถใต้ดินน่าจะหายไปสักครึ่งหนึ่ง…พอๆ กับจำนวนหนังสือที่แผงหรือที่ร้านที่กองเล็กลงกว่าเมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นกับคนญี่ปุ่นวันนี้ เขาไม่อ่านหนังสือ กันแล้วหรือ? ชาติที่ชอบอ่านหนังสือติดอันดับสูงของโลกเลิกอ่านหนังสือกันแล้วหรือ?แล้วผมก็ไปได้คำตอบจากเพื่อนชาวญี่ปุ่นของพวกเราหรืออีกนัยหนึ่งก็คือเพื่อนที่ทำธุรกิจด้านลิขสิทธิ์หนังสือญี่ปุ่นที่ผมเคยเขียนถึงเอาไว้ทั้งในข้อเขียนวันก่อน และเมื่อครั้งที่มาคราวก่อนๆคุณชิกูสะบอกผมว่า คนญี่ปุ่นมิได้อ่านหนังสือหรือดูหนังสือน้อยลง เพียงแค่รูปแบบการอ่านหนังสือเปลี่ยนไปเท่านั้นโดยเฉพาะในสถานีรถใต้ดินที่เราเคยเห็นคนญี่ปุ่นยืนอ่านหนังสือเป็นเล่มๆ นั้นเหลือน้อยมากแล้วแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาเลิกอ่าน เพราะจริงๆ แล้วเขากำลังอ่านกันอยู่อย่างขะมัก เขม้น คุณ “ซูม” มิได้สังเกตหรือว่าพวกเขาก้มลงดูฝ่ามือตัวเองตลอดเวลาคนญี่ปุ่นทุกวันนี้หันมาอ่านการ์ตูนและหนังสือที่เขานำมาโหลดใส่ “โทรศัพท์มือถือ” กันเป็นจำนวนมากแล้วเธอบอกผมว่าหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ซึ่งมีสารพัดเรื่องสารพัดรส ทั้งของเด็ก ทั้งของผู้ใหญ่ ทั้งมีเซ็กซ์ และไม่มีเซ็กซ์ ทั้งเรื่องประเภทไอ้มดดำไอ้มดแดง [...]

[Read more →]