zoomzogzag.com

ผมไม่แน่ใจว่าผมไปซอกแซก สวนสัตว์ ดุสิต หรือเขาดินวนา ครั้งหลังสุดเมื่อไรแน่…แต่จำได้เลาๆ ว่า เคยเขียนถึงแหล่ง พักผ่อน ที่ทรงคุณค่ายิ่งของคนไทยไปครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อหลายปีก่อนโน้ 
พอดีเมื่อสัปดาห์ก่อน สำนักพิมพ์ อมรินทร์ เขามีพิธีเปิดตัวหนังสือเรื่อง“ชีวิตของฉันลูกกระทิง” ของ นพ.บุญส่ง เลขะกุล ที่ เขาดินพร้อมกับส่งการ์ดเชิญมาที่ผม
แม้ผมจะไม่ได้ไปร่วมงานนี้ด้วย เพราะติดภารกิจหลายอย่างแต่ก็หวนนึกถึงเขาดินขึ้นมาทันที 
“เราไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนมาหลายปีแล้ว ลองแวะไปซักที น่าจะมีเรื่องให้ขีดเขียนไม่น้อยละน่ะ” ผมบอกตัวเองเอาไว้อย่างนั้น
ว่าแล้วเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันเปิดทำงานวันแรก หลังวันหยุดชดเชย…ผมมีเวลาว่างอยู่ครึ่งวัน ก็เลยแวบไปเดินสำรวจรำลึกความหลังเสีย 2 ชั่วโมง ตอนบ่ายๆ
ได้เรื่องกลับมาเขียนแยะจริงๆด้วย
เริ่มจากการตกแต่งสถานที่อันเป็นที่อยู่อาศัยของส่ำสัตว์ต่างๆ ที่แปลกตาไปจากที่ผมเคยเห็น
มีการตกแต่งเป็นถ้ำ เป็นภูเขาเล็กๆ ใส่ ต้นไม้ลงไปให้ดูเป็นป่าเยอะขึ้นบางแห่งก็ทำเป็นห้องกระจก ทำให้เรามีความรู้สึกได้ดูสัตว์อย่างใกล้ชิดมากขึ้น
ที่ค่อนข้างใหม่สำหรับผม (ทั้งๆที่เขาเปิดนานแล้ว) เห็นจะเป็น อาคารสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก เขาสร้างเหมือนตอไม้ขนาดใหญ่ ออกแบบเป็นประตูให้เราเดินเข้าไปดูในบริเวณใต้ตอไม้ยักษ์ ซึ่งเป็นห้องติดแอร์ พร้อมกับเชื่อมไปสู่สถานที่เลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานสารพัดชนิด
จุดนี้เป็นจุดที่ต้องเสียค่าผ่านประตูเพิ่มอีก 10 บาท แต่เมื่อเข้าไปแล้วก็รู้สึกคุ้มค่าได้ดูจระเข้ ได้ดูตะกวด ดูเต่าและสัตว์ เลื้อยคลานที่เขาจัดที่อยู่ให้ใหม่ถึง 80 กว่าชนิด รวม 600 กว่าตัว
ใครที่ชอบ “งู” ต้องยอมเสียเงินครับ เพราะเขามีห้องแอร์โชว์งูเอาไว้หลายสิบชนิดในตู้กระจก ทั้งงูใหญ่งูเล็ก [...]

[Read more →]